POMOC PSYCHOLOGICZNA RODZINIE DZIECKA NIEPEŁNOSPRAWNEGO 

 

            Kiedy w rodzinie pojawia się dziecko niepełnosprawne należy dostrzec sens i radość w towarzyszeniu temu dziecku, należy przeorganizować swój własny system wartości. Dzięki takiej zmianie możemy odkryć wartość i piękno, zmienić negatywny obraz samego siebie i nauczyć się dostrzegać życie nasze i naszego dziecka w nowej jakości. Taka perspektywa zmienia nasze nastawienie, dzięki któremu miłość dawana dziecku stanie się także miłością otrzymywaną. Wymaga to spojrzenia na świat oczami dziecka, a więc ujrzenie jego możliwości, zainteresowań i potrzeb bez porównywania jego możliwości z możliwościami zdrowych rówieśników. Dopiero w tym momencie rodzina nabiera poczucia samospełnienia, a dla dziecka staje się wsparciem.
             Aby uzyskać powyższy stan należy odnaleźć wymiar realny, dostrzegać w dziecku niepełnosprawnym jego wartości, a nie tylko różnice z dziećmi zdrowymi. Tożsamość osoby niepełnosprawnej należy odkrywać już w okresie dorastania, adolescencji czy w okresie dorosłości. Często bywa tak, że rodzice wybierają dla dziecka opcję „beztroskiego dzieciństwa”. Próbują otoczyć je parasolem ochronnym w taki sposób, aby nigdy nie zetknęło się z przeciwnościami życia go otaczającego. Nie zdają sobie sprawy, że w taki sposób tworzą w oczach dziecka świat bez trosk, bez zmartwień, bez żadnych wymagań czy obowiązków. 
Z tego powodu, kiedy staje ono przed trudnościami życia codziennego nie potrafi sobie z nimi poradzić, ponieważ zawsze kiedy pojawiały się problemy rozwiązywał je rodzic. 
          Odpowiednim podejściem dla rozwoju dziecka jest to, aby przygotować je do realnego życia – należy nauczyć dziecko radzenia sobie  z przeciwnościami życia, jednocześnie będąc blisko niego, aby udzielić mu wsparcia kiedy będzie tego wymagać. Najbardziej przystosowawczym podejściem do niepełnosprawności dziecka jest konstruktywne przystosowywanie się do sytuacji. Polega ona na przeżywaniu problemów przez rodziców – czy i jak można pomóc dziecku. Dobrze jest wtedy zastanowić się jakie są realne przyczyny niepełnosprawności dziecka, jaki jest wpływ niepełnosprawności na jakość jego życia i jego rodziny, a przede wszystkim jaka jest przyszłość naszego dziecka i co możemy dla niego zrobić, aby jak najlepiej przystosować je do dorosłego życia. W takim podejściu rodzice rozpatrują w sposób racjonalny swoją i dziecka sytuację. Stosują zabiegi rehabilitacyjne i wychowawcze wobec dziecka, wszyscy współpracują i wspierają siebie nawzajem. W tym momencie u rodziców zaczynają dominować emocje o zabarwieniu pozytywnym, dziecko sprawia im przyjemność, codzienne czynności dają radość i satysfakcję. Dziecko odwdzięcza się przywiązaniem dla rodziców, radością, dobrym samopoczuciem. W takim momencie rodzina zaczyna żyć pełnią życia, nie marnuje już energii  w analizowaniu swojej dotychczasowej sytuacji, a aktywnie dąży do poprawy jakości życia dziecka.